ΤΑ ΠΡΙΜΑΡΟΛΙΑ

< Πίσω


 

Η Πάτρα του 1900 και το σταφιδεμπόριο

Η πόλη της Πάτρας, την εποχή 1880 - 1920, υιοθετεί το πρότυπο πόλεων της Δύσης και εξελίσσεται σε μια σύγχρονη, για την εποχή της, πόλη. Σε αυτά τα χρονικά πλαίσια παρατηρείται και μια έκρηξη στην παραγωγή και εξαγωγή σταφίδας, καθώς η Κορινθιακή σταφίδα ήταν ένα υπερπολύτιμο εξαγώγιμο προϊόν, κυρίως για την αγορά της τότε αχανούς Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Πλήθος εμπορικών οίκων από τη Δυτική Ευρώπη εγκαθιστούν αντιπροσώπους τους στην πόλη για την διακίνηση της σταφίδας.

Η παροικία που δημιουργείται από τους Ευρωπαίους εμπόρους, χτίζει δικά της μέγαρα, τα γνωστά "Εγγλέζικα" από τα οποία πολλά σώζονται σήμερα στις Ιτιές και τα Ροίτικα. Χτίζει τη δική της Αγγλικανική εκκλησία που σώζεται σήμερα στην οδό Αγίου Ανδρέου, ενώ φέρνει νέα ήθη, έθιμα και συμπεριφορές στην πόλη. Η Πάτρα μετατρέπεται στην κατεξοχήν νεωτερική πόλη της χώρας, την πύλη της προς την Δύση.

Ταυτόχρονα, στα χωριά της ενδοχώρας της Δυτικής Πελοποννήσου, την Αχαΐα, την Κορινθία και την Ηλεία η καλλιέργεια της σταφίδας γίνεται σχεδόν μονοκαλλιέργεια, επιφέροντας σημαντικό εισόδημα στους κατοίκους των χωριών.

Η εξαγωγή έφερε πολλά έσοδα στην πόλη, κάτι ακατόρθωτο αν δεν υπήρχε τo λιμάνι, που ήταν από τα σημαντικότερα της Μεσογείου την χρονική εκείνη περίοδο. Τα πρώτα φορτία σταφίδας, τα λεγόμενα "Πριμαρόλια" είναι αυτά που θα πετύχουν τις καλύτερες τιμές στα λιμάνια του Λίβερπουλ και της Μασσαλίας. Λόγω των μεγάλων εσόδων παρατηρείται και η ανάπτυξη της βιοτεχνίας και αργότερα, σε μικρό βαθμό, της βιομηχανίας.

Με την σταφιδική κρίση, η Πάτρα έχασε πολλά από τα πλούτη που είχε αποκομίσει, με αποτέλεσμα πολλοί να αναγκαστούν να μεταναστεύσουν, με προορισμό κυρίως την Αμερική, αφήνοντας την πόλη να παρακμάσει.

Παλιές βίλες σταφιδεμπόρων στις Ιτιές

 

Τιμές ενοικίασης & τρόποι καρατήσεων